Η δίνη μου

 Η δίνη μου

Βυθισμένος στις σκέψεις μου.

Χαμένος στην δική μου δίνη.

Με ρουφάει , με τραβάει , με σκοτώνει...

Μόνος περικυκλωμένος από τα φαντάσματα που εγώ έφτιαξα.

Η παρέα μου αυτά και η ίδια μου η κατάρα.

Η διαδρομή ένα βουνό δίχως τέλος.

Καμία όαση , καμία ομορφιά.

Ο κόσμος που έχτισες , ο εφιάλτης που δημιούργησες.

Καταδικασμένος να ζήσεις στο δημιούργημα σου.

Βουτάς στο πηγάδι δίχως τελειωμό , πουθενά ο πυθμένας.

Να παρακαλάς κάπου να σταματήσει .

Συνεχίζει η δίνη...

Όχι δεν είναι απλό.

Χρόνια το έχτιζες με φοβίες , με ανασφάλειες.

Βαριές οι πέτρες που τοποθέτησες , ακούνητες...

Υπάρχει ελπίδα;

Μπορεί...