Η δίνη μου Βυθισμένος στις σκέψεις μου. Χαμένος στην δική μου δίνη. Με ρουφάει , με τραβάει , με σκοτώνει... Μόνος περικυκλωμένος από τα φαντάσματα που εγώ έφτιαξα. Η παρέα μου αυτά και η ίδια μου η κατάρα. Η διαδρομή ένα βουνό δίχως τέλος. Καμία όαση , καμία ομορφιά. Ο κόσμος που έχτισες , ο εφιάλτης που δημιούργησες. Καταδικασμένος να ζήσεις στο δημιούργημα σου. Βουτάς στο πηγάδι δίχως τελειωμό , πουθενά ο πυθμένας. Να παρακαλάς κάπου να σταματήσει . Συνεχίζει η δίνη... Όχι δεν είναι απλό. Χρόνια το έχτιζες με φοβίες , με ανασφάλειες. Βαριές οι πέτρες που τοποθέτησες , ακούνητες... Υπάρχει ελπίδα; Μπορεί...