Think-Feel-Act

  Ο φάρος μου  Ήσουν η βάση μου και η ισορροπία μου. Το ρύθμισμα του χτυπου τής καρδιάς μου. Το μαγικό πολύτιμο μου πετράδι που φώτιζε το σκοτάδι μου.  Ήσουν η πυξίδα μου κ όταν χανομουν μου έδειχνες τον δρόμο. Πάντα το ήξερα.... Μια στιγμή έχασες την λάμψη σου και τα έχασα όλα. Ένας φάρος που δεν άναψε ξανά. Έχασα το φως μου, έχασα το δρόμο μου κ απομακρύνθηκα από εσένα.... Κ όμως το φως μου ήσουν εσύ.... Ήρθε μια συννεφιά κ δεν περίμενα να βγεί ο ήλιος μου....

 Και συνεχίζεις να ζεις; Και συνεχίζεις να ζεις.... Και...; Γιατί συμβαίνει πάλι αυτό; Γιατί το επίκεντρο είναι πάντα αυτό; Γιατί πάντα πρέπει να αναφέρεις κάτι για αυτό ; Γιατί να συγκρίνετε το οτιδήποτε με αυτό; Γιατί όλα μοιάζουν λίγα χωρίς αυτό; Γιατί δεν σταματά αυτή η αέναη μάχη; Ένα γιατί σκορπισμενο στις ώρες στις μέρες.... Ένα γιατί που έρχεται και φεύγει κ άλλοτε στοιχειώνει.... Ένα γιατί κολλημένο στο μυαλό , ένα γιατί σκορπισμένο στα σωθικά σου. Όλα εμφανίζουν αυτό μπροστά σου κ μετά ένα γιατί ακολουθεί.... Ζεις; Ή παριστάνεις ότι ζεις;

  "Το γεγονός ότι δεχόμαστε τις συνέπειες των πράξεων μας και προσπαθούμε να συμφιλιωθούμε με τις επιλογές και τις αποφάσεις μας δεν συνεπάγεται πως στο τέλος δεν θα πληγωθούμε ή δεν νιώθουμε πληγωμένοι για την κατάληξη μιας κατάστασης."