Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Λαβύρινθοι


 

Λαβύρινθοι

Λαβύρινθους που φτιάχνουμε
ή που μας επιβάλουνε
και τρέχουμε από δαίμονες,
ιδέες έμμονες κι ανθρώπους.
 
Μας τρώει κάτι μέσα μας
και χάνουμε τη μπέσα μας.
Κι αυτοί που δεν αντέξαμε
και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου
 
Οι πιο ακριβοθώρητοι,
σκληροί, σχεδόν αόρατοι
μπορέσαμε να γίνουμε,
για να μείνουμε ο καθένας ο εαυτός του
 
Τι κι αν δεν μου μιλάς πια,
τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα,
είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανένα.
Τι κι αν δεν μου μιλάς πια,
τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα
να δίνεις σάρκα σε νοήματα χαμένα,
με ένα βλέμμα
 
Τη γαλήνη ψάχνουμε,
μεγάλη λέξη άκου με
και πάμε τρέχοντας,
έχοντας για όλα συγχωροχάρτι
 
Κι αν βρίσκαμε το θάρρος μας
να διώξουμε το βάρος μας
και σ' ό,τι ονειρευόμαστε
να μη φοβόμαστε.
Να η καρδιά μου, παρ' τη
 
Ας το κάνουμε για χάρη μας,
τιμή μας και καμάρι μας,
ό,τι έχουμε να δώσουμε
κι ας παραδώσουμε
άοπλα την αγάπη

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πάλι κενό...;

 Τίποτα δεν καλύπτει το κενό σου... Ο χρόνος που περίμενα να θεραπεύσει... Μάταια... Προχωράς και πάντα ένα κενό σου γδερνει τα σωθικά. Νομίζεις ότι είσαι καλά... Νόμιζεις ότι θεραπεύτηκες... Νομίζεις ότι όλα θα γίνουν όπως πρώτα. Τίποτα δεν είναι όπως πριν.... Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο. Αχ και αυτό το αίσθημα ότι πάντα κάτι λείπει... Πάντα μισός... Λειψός... Ζεις μηχανικά... παριστάνοντας ότι όλα είναι καλά, περιμένοντας ότι θα γίνουν όλα καλύτερα... Εκεί που ορθώνεις ανάστημα....να πάλι που ο αέρας σου δεν φτάνει... Πάλι κάτι λείπει... Τίποτα δεν είναι πετυχημένο... Πασχίζεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου... Προσπαθούν άνθρωποι δικοί σου να σου βρουν το οξυγόνο που σου λείπει....μα... μάταια... Εσύ το αρνείσαι κατά βάθος....

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ !

  "κι αν λείπει το άλλο σου μισό μισός μένεις κι εσύ..."