Think-Feel-Act

 Χαμένα πια τα Χριστούγεννα Και τελικά δες... Μαζί με εσένα χάθηκαν και τα Χριστούγεννα. Ένας άνθρωπος, μια απώλεια. Χριστούγεννα ανύπαρκτα. Ανούσια τα λαμπιόνια και οι στολισμοί. Καθημερινές κοινές μέρες όπως όλες οι άλλες... Χάθηκες και χάθηκε η μαγεία....

  Ο φάρος μου  Ήσουν η βάση μου και η ισορροπία μου. Το ρύθμισμα του χτυπου τής καρδιάς μου. Το μαγικό πολύτιμο μου πετράδι που φώτιζε το σκοτάδι μου.  Ήσουν η πυξίδα μου κ όταν χανομουν μου έδειχνες τον δρόμο. Πάντα το ήξερα.... Μια στιγμή έχασες την λάμψη σου και τα έχασα όλα. Ένας φάρος που δεν άναψε ξανά. Έχασα το φως μου, έχασα το δρόμο μου κ απομακρύνθηκα από εσένα.... Κ όμως το φως μου ήσουν εσύ.... Ήρθε μια συννεφιά κ δεν περίμενα να βγεί ο ήλιος μου....

  "κι αν λείπει το άλλο σου μισό μισός μένεις κι εσύ..."

 Και συνεχίζεις να ζεις; Και συνεχίζεις να ζεις.... Και...; Γιατί συμβαίνει πάλι αυτό; Γιατί το επίκεντρο είναι πάντα αυτό; Γιατί πάντα πρέπει να αναφέρεις κάτι για αυτό ; Γιατί να συγκρίνετε το οτιδήποτε με αυτό; Γιατί όλα μοιάζουν λίγα χωρίς αυτό; Γιατί δεν σταματά αυτή η αέναη μάχη; Ένα γιατί σκορπισμενο στις ώρες στις μέρες.... Ένα γιατί που έρχεται και φεύγει κ άλλοτε στοιχειώνει.... Ένα γιατί κολλημένο στο μυαλό , ένα γιατί σκορπισμένο στα σωθικά σου. Όλα εμφανίζουν αυτό μπροστά σου κ μετά ένα γιατί ακολουθεί.... Ζεις; Ή παριστάνεις ότι ζεις;

Αποφάσεις - συνέπειες -μαθήματα That's life   

Θέλω να γυρίσω στα παλιά... Θέλω την παλιά μου γειτονιά... Θέλω να γυρίσω να σε βρω....  Ένα βράδυ είναι αρκετό... Και τελικά, τι...; Πίσω γύρισμα..; Διαύγεια; Μάθημα - πάθημα; Η ουσία και η πραγματικότητα; Τι τελικά από όλα αυτά; Ή ίσως και όλα.... Η απόσταση , ο χώρος , ο χρόνος η εμπειρία, η ανασκόπηση ίσως σε οδηγούν σε όλα αυτά.

 

 Μια σκέψη ακόμα... Και στην τελική ήσουν ο μόνος άνθρωπος που έκανα όνειρα.... Σκέφτομαι τόσο συχνά τα αστεία κ τα πειράγματα σου.... Και τι δεν θα έδινα για λίγα λεπτά στην αγκαλιά σου... Λεπτά.... γελάω.... Η σελίδα γύρισε κ έμεινα εγκλωβισμενος στην δυστυχία μου. Θεατής στην ζωή μου κ εκείνη τσουλαει τόσο γρήγορα.... Δν προλαβαίνω νιώθω.... Κάπου εκεί στο μέλλον μου ήσουν, εκεί... Κάνεις βήματα παρακάτω, πότε χαίρομαι κ πότε πονάω.... Δεν πειράζει... Φτάνει που σε σκέφτηκα κ γελάσα με το υποθετικό αστείο που θα μου έκανες... Γλυκιά γεύση άφησες.... Πικρή μου χάρισα εγώ!

 " Σώσε ό,τι μπορείς πριν βουλιάξεις κι εσύ στα κρύα νερά Την καρδούλα σου πρώτα που οι δαίμονες κάνουν παρέα"

Πνίγηκες... Πνίγηκες στην δική σου λίμνη …. Πνίγηκες στην δική σου κουταλιά. Χάθηκες... Πνίγηκες ενώ ΊΣΩΣ μπορούσες να σηκώσεις το χέρι σου και να ζητήσεις βοήθεια. Προτίμησες να δειλιάσεις. Προτίμησες την εύκολη λύση. Τα διέλυσες όλα. Σκόρπησες μόνος σου τα κομμάτια σου... Που να ήξερες τι μονοπάτι επέλεξες... Η εύκολη σου λύση έγινε πια η φυλακή σου. Ένας αέναος αγώνας να βρεις τα κομμάτια σου. Μην γελιέσαι το παζλ θα είναι πάντα με χαμένα κομμάτια... Σε ένα παζλ που σχεδόν ολοκληρωνόταν έριξες μία. Μην κατηγορείς πια τον εαυτό σου... Δεν ωφελεί. ΤΩΡΑ τι κάνεις; Μην ψάχνεις κάτι να κουμπώσει... Μέχρι τώρα κανένα κομμάτι δεν ταιριάζει απόλυτα... Πάρτο απόφαση και μην ψάχνεις τα σκόρπια.. Χρωμάτισε τα , κάντα αλλιώς...κάντα διαφορετικά... Αλλιώς θα μείνεις μια μισοτελειωμένη υπόθεση... Αυτό θες; Σίγουρα όχι...