Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το φιλί σου

The Kiss (1859) Francesco Hayez
https://en.wikipedia.org/wiki/The_Kiss_(Hayez)


 Το Φιλί σου...

Δεν μπορώ να ξεχάσω το φιλί σου.
Μια στιγμή και όλα άλλαξαν.
Είναι αυτές οι στιγμές που λες δεν μπορεί.
Κι όμως έγινε...
Είναι οι σκηνές που βλέπεις στις ταινίες, που θα ήθελες να έχεις ζήσει.
Δες, συμβαίνει...
Ένα φιλί που ανέτρεψε τα πάντα.
Κάποτε μιλούσες για μαγεία, μα την έχασες.
Τώρα όμως μήπως ήρθε;
Το φιλί σου ,το πρώτο , γεμάτο ένταση, πάθος , ίσως να έκρυβε και προσμονή.
Έδειχνε σωστό όπως έπρεπε να είναι και άλλο τόσο που σε λέξεις δεν χωράει.
Όλα αυτά τα κλισέ που άκουγες , ήρθαν και έδεσαν.
Κάποτε ήθελες να ανήκεις στα κλισέ, άλλοτε μάλλον από άμυνα, τα κορόιδευες και τώρα δεν σε νοιάζει, αρκεί να βυθίζεσαι ξανά και ξανά σ 'αυτή τη στιγμή, στο πρώτο αυτό φιλί.
Το φιλί που ήθελες, που είχες ανάγκη , που ούτε καν είχες φανταστεί τι διάσταση μπορεί να πάρει, το ζεις, το νιώθεις και δεν θες να τελειώσει...
Τώρα το φιλί για εσένα είναι ένα δώρο , ένα δώρο από την ζωή, που σε κάνει να νιώθεις πιο τυχερός , πιο πλούσιος , πιο ευγνώμων , πιο ζωντανός...









Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πάλι κενό...;

 Τίποτα δεν καλύπτει το κενό σου... Ο χρόνος που περίμενα να θεραπεύσει... Μάταια... Προχωράς και πάντα ένα κενό σου γδερνει τα σωθικά. Νομίζεις ότι είσαι καλά... Νόμιζεις ότι θεραπεύτηκες... Νομίζεις ότι όλα θα γίνουν όπως πρώτα. Τίποτα δεν είναι όπως πριν.... Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο. Αχ και αυτό το αίσθημα ότι πάντα κάτι λείπει... Πάντα μισός... Λειψός... Ζεις μηχανικά... παριστάνοντας ότι όλα είναι καλά, περιμένοντας ότι θα γίνουν όλα καλύτερα... Εκεί που ορθώνεις ανάστημα....να πάλι που ο αέρας σου δεν φτάνει... Πάλι κάτι λείπει... Τίποτα δεν είναι πετυχημένο... Πασχίζεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου... Προσπαθούν άνθρωποι δικοί σου να σου βρουν το οξυγόνο που σου λείπει....μα... μάταια... Εσύ το αρνείσαι κατά βάθος....

Λαβύρινθοι

  Λαβύρινθοι Λαβύρινθους που φτιάχνουμε ή που μας επιβάλουνε και τρέχουμε από δαίμονες, ιδέες έμμονες κι ανθρώπους.   Μας τρώει κάτι μέσα μας και χάνουμε τη μπέσα μας. Κι αυτοί που δεν αντέξαμε και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου   Οι πιο ακριβοθώρητοι, σκληροί, σχεδόν αόρατοι μπορέσαμε να γίνουμε, για να μείνουμε ο καθένας ο εαυτός του   Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα, είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανένα. Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα να δίνεις σάρκα σε νοήματα χαμένα, με ένα βλέμμα   Τη γαλήνη ψάχνουμε, μεγάλη λέξη άκου με και πάμε τρέχοντας, έχοντας για όλα συγχωροχάρτι   Κι αν βρίσκαμε το θάρρος μας να διώξουμε το βάρος μας και σ' ό,τι ονειρευόμαστε να μη φοβόμαστε. Να η καρδιά μου, παρ' τη   Ας το κάνουμε για χάρη μας, τιμή μας και καμάρι μας, ό,τι έχουμε να δώσουμε κι ας παραδώσουμε άοπλα την αγάπη

Τυφώνας

Η στιγμή που θέλεις να ουρλιάξεις . Οι σκέψεις που σου σκίζουν τα σωθικά. Η άγνοια των συναισθημάτων. Η αναζήτηση των ορίων σου. Πού οδηγεί όλο αυτό; Αν νιώθεις έτσι, απάντηση καμία δεν θα βρεις. Ένα κρανίο γεμάτο Γιατί; Δύο χαμένα, ματωμένα μάτια. Το αίσθημα της προδοσίας σου παραλύει το κορμί. Πέφτεις στα γόνατα, δεν παρακαλάς αλλά λυγίζεις. Εγωκεντρικές περσόνες κατακλύζουν το τοπίο. Εσύ θεατής της παράνοιας.  Δεν αντιδράς παρέλυσες, από του κόσμου την ανοησία. Ποια οικογένεια; Ποιοι φίλοι;  Ποιος είσαι εσύ τέλος πάντων; Ποιος είσαι και τι θες; Κοροϊδία από τα πιο θερμά κοντινά σου πρόσωπα. Μια πλάτη γεμάτη μαχαιριές και είδωλα ειρωνικά. "Προχώρα, κοίτα μπροστά λένε", πλήρης άγνοια του τυφώνα που εξαπλώνεται μέσα σου... Χαμογέλα κ παρακάλα μην νιώσει κανείς αυτό που νιώθεις. http://www.kasetophono.com/2015/05/adeia-paketa.html