Think-Feel-Act

  Και κάπως έτσι ήρθαν και τα Χριστούγεννα...  Και κάπως έτσι ήρθαν και τα Χριστούγεννα... Αυτή τη φορά χωρίς καμία ουσία, σαν μια κοινή ακόμα μέρα. Πρώτη φορά και δεν κατάλαβες γιατί υπάρχουν τόσα φωτάκια γύρω σου.. Βιτρίνες με στολίδια και δέντρα και δεν είχες καταλάβει το γιατί. Τόση χαρά και ανυπομονησία στα πρόσωπα ζωγραφισμένα και εσύ απορημένος. Δεν στόλισες ούτε μια φιγούρα και πουθενά. Αρνήθηκες να αγγίξεις κάθε τι γιορτινό. Έπιασες τον εαυτό σου να τα θεωρείς όλα ηλιθιότητα... Εσύ που πάντα λάτρευες τα λαμπιόνια και το στολισμό. Εσύ που ήθελες να κοιμάσαι κοντά στο στολισμένο δέντρο όταν πέφτουν τα σκοτάδια... Ξέρεις δεν πειράζει... Αυτή είναι η ζωή μας.... Αν το δεις ωμά και ορθολογικά έτσι είναι.... Τέτοιες μέρες στέκονται ως αφορμή για μελαγχολικές σκέψεις , υπαρξιακά ερωτήματα... Βάλε στην άκρη τα χαζά για φέτος λαμπιόνια , αγκάλιασε το θλιμμένο παιδί που έχεις μέσα σου... Μπορεί του χρόνου να σε επισκεφτεί η μαγεία και έτσι θα το εκτιμήσεις πιο πολύ.... Μπορεί τ...

  "Το γεγονός ότι δεχόμαστε τις συνέπειες των πράξεων μας και προσπαθούμε να συμφιλιωθούμε με τις επιλογές και τις αποφάσεις μας δεν συνεπάγεται πως στο τέλος δεν θα πληγωθούμε ή δεν νιώθουμε πληγωμένοι για την κατάληξη μιας κατάστασης."

Πως ξεχάσαμε την αγάπη; Πόσο ρηχοί γίναμε... Πώς ξεχάσαμε το θαύμα της αγάπης? Πόσα εμπόδια ξεπερνά... Πόσα γιατρεύει όταν της ανοίγεις την αγκαλιά σου; Μέσα στα προβλήματα , τις ανασφάλειες, το ψυχολογικό στρες , δοκιμασίες και πάθη χάνουμε τον εαυτό μας...  Χάνουμε τους δικούς μας ανθρώπους στον αγώνα να βρούμε τον εαυτό μας... Διαλέγουμε μονοπάτια με άγνωστη κατεύθυνση...   Σίγουρα δεν είναι κακό.... Δύσκολη η προσπάθεια να βρούμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε.  Ο δρόμος αυτός είναι γεμάτος πληγές για τους γύρω μας και φυσικά εμάς.... Σκοπός είναι να δούμε εκεί στο βάθος την προσωπική μας αλήθεια... ή τουλάχιστον να την πλησιάσουμε, διώχνοντας κάθε τι τοξικό , έχοντας ανοιχτά μάτια κ μυαλά και κάθε επιλογή πού κάναμε γεμάτη κόπο πόνο χαρά κ ευχαρίστηση να μπει στο τσουβάλι με τις εμπειρίες και τα εφόδια, να γίνει σαν ένας μεγεθυντικός φακός που όλα θα φανούν πιο καλά πιο καθαρά πιο κοντά. Ας δώσουμε χώρο στην αγάπη και το σεβασμό, πρώτα από όλα του εαυτού μας και μ...

 Current Music Choice : Lana Del Rey - Did you know that there's a tunnel under Ocean Blvd   Did you know that there's a tunnel under Ocean Blvd Mosaic ceilings, painted tiles on the wall I can't help but feel some what like my body marred my soul Handmade beauty, sealed up by two man-made walls And I'm lonely When's it gonna be my turn? When's it gonna be my turn? Open me up, tell me you like it Fuck me to death, love me until I love myself There's a tunnel under Ocean Blvd There's a tunnel under Ocean Blvd There's a girl that sings Hotel California Not because she loves the notes or sounds, the sound like Florida It's because she's in a world preserved, only a few have found the door It's like Camarillo, only silver mirrors running down the corridor Oh, man When's it gonna be my turn? Don't forget me When's it gonna be my turn? Open me up, tell me you like me Fuck me to death, love me until I love myse...

  Λαβύρινθοι Λαβύρινθους που φτιάχνουμε ή που μας επιβάλουνε και τρέχουμε από δαίμονες, ιδέες έμμονες κι ανθρώπους.   Μας τρώει κάτι μέσα μας και χάνουμε τη μπέσα μας. Κι αυτοί που δεν αντέξαμε και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου   Οι πιο ακριβοθώρητοι, σκληροί, σχεδόν αόρατοι μπορέσαμε να γίνουμε, για να μείνουμε ο καθένας ο εαυτός του   Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα, είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανένα. Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα να δίνεις σάρκα σε νοήματα χαμένα, με ένα βλέμμα   Τη γαλήνη ψάχνουμε, μεγάλη λέξη άκου με και πάμε τρέχοντας, έχοντας για όλα συγχωροχάρτι   Κι αν βρίσκαμε το θάρρος μας να διώξουμε το βάρος μας και σ' ό,τι ονειρευόμαστε να μη φοβόμαστε. Να η καρδιά μου, παρ' τη   Ας το κάνουμε για χάρη μας, τιμή μας και καμάρι μας, ό,τι έχουμε να δώσουμε κι ας παραδώσουμε άοπλα την αγάπη

Ένας εφιάλτης ακόμα... Και η βραδιά δεν βγαίνει... Σε πλημμυρίζουν δάκρυα... Δάκρυα απόγνωσης... Το κορμί σφίγγει... Το κεφάλι μουδιάζει... Το στομάχι γυρίζει σαν δύνη... Το ταξίδι αρχίζει... Ταξίδι στα πιο σκοτεινά μέρη της ψυχής σου... Χαμένος ,σκοτάδι, που πας; Εφιάλτης χωρίς καν να έχεις προλάβει να κοιμηθείς... Στο σκοτάδι περικυκλωμένος από υγρούς σκοτεινούς τοίχους.... Γραπωμένος με τα νύχια μήπως και σωθείς.... Μήπως δεις λίγο φως... Μήπως γλιτώσεις τον εφιάλτη που σε ρουφάει... Η στιγμή που θες να ουρλιάξεις "ΒΟΗΘΕΙΑ" ,  μα η φωνή δεν βγαίνει... Δεν μπορεί; Δεν θέλει; Φτάνει η ώρα του ύπνου και σχεδόν δεν θες... Δεν αντέχεις άλλα άγρια ξυπνήματα... Εφιάλτες που σε στοιχειώνουν...