Πως ξεχάσαμε την αγάπη;

Πως ξεχάσαμε την αγάπη;

Πόσο ρηχοί γίναμε...

Πώς ξεχάσαμε το θαύμα της αγάπης?

Πόσα εμπόδια ξεπερνά...

Πόσα γιατρεύει όταν της ανοίγεις την αγκαλιά σου;

Μέσα στα προβλήματα , τις ανασφάλειες, το ψυχολογικό στρες , δοκιμασίες και πάθη χάνουμε τον εαυτό μας... 

Χάνουμε τους δικούς μας ανθρώπους στον αγώνα να βρούμε τον εαυτό μας...

Διαλέγουμε μονοπάτια με άγνωστη κατεύθυνση...  

Σίγουρα δεν είναι κακό....

Δύσκολη η προσπάθεια να βρούμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε. 

Ο δρόμος αυτός είναι γεμάτος πληγές για τους γύρω μας και φυσικά εμάς....

Σκοπός είναι να δούμε εκεί στο βάθος την προσωπική μας αλήθεια... ή τουλάχιστον να την πλησιάσουμε, διώχνοντας κάθε τι τοξικό , έχοντας ανοιχτά μάτια κ μυαλά και κάθε επιλογή πού κάναμε γεμάτη κόπο πόνο χαρά κ ευχαρίστηση να μπει στο τσουβάλι με τις εμπειρίες και τα εφόδια, να γίνει σαν ένας μεγεθυντικός φακός που όλα θα φανούν πιο καλά πιο καθαρά πιο κοντά.

Ας δώσουμε χώρο στην αγάπη και το σεβασμό, πρώτα από όλα του εαυτού μας και μετά στους ανθρώπους που πραγματικά είναι εκεί έξω και μας αγαπούν.

Ας αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε διώχνοντας τις μιζέριες και τα ασήμαντα προβλήματα που τάχα μας κατατρώνε τις ζωές...

Και κάποια στιγμή φτάνουμε στο σημείο να μην ζούμε και να βλέπουμε τον χρόνο να περάνει και εμείς θεατές στην ίδια μας την ζωή , μοιρολογώντας εκεί διπλά αλλά όχι μέσα σε αυτή, όχι μέσα στην ζωή , όχι βουτηγμένοι στην αγάπη.

Και είναι κρίμα...

Την θεωρία την βρήκαμε, λίγο ακόμα και θα ριχτούμε στην μάχη...