Και κάπως έτσι ήρθαν και τα Χριστούγεννα...

 Και κάπως έτσι ήρθαν και τα Χριστούγεννα...

 Και κάπως έτσι ήρθαν και τα Χριστούγεννα...

Αυτή τη φορά χωρίς καμία ουσία, σαν μια κοινή ακόμα μέρα.

Πρώτη φορά και δεν κατάλαβες γιατί υπάρχουν τόσα φωτάκια γύρω σου..

Βιτρίνες με στολίδια και δέντρα και δεν είχες καταλάβει το γιατί.

Τόση χαρά και ανυπομονησία στα πρόσωπα ζωγραφισμένα και εσύ απορημένος.

Δεν στόλισες ούτε μια φιγούρα και πουθενά.

Αρνήθηκες να αγγίξεις κάθε τι γιορτινό.

Έπιασες τον εαυτό σου να τα θεωρείς όλα ηλιθιότητα...

Εσύ που πάντα λάτρευες τα λαμπιόνια και το στολισμό.

Εσύ που ήθελες να κοιμάσαι κοντά στο στολισμένο δέντρο όταν πέφτουν τα σκοτάδια...

Ξέρεις δεν πειράζει...

Αυτή είναι η ζωή μας....

Αν το δεις ωμά και ορθολογικά έτσι είναι....

Τέτοιες μέρες στέκονται ως αφορμή για μελαγχολικές σκέψεις , υπαρξιακά ερωτήματα...

Βάλε στην άκρη τα χαζά για φέτος λαμπιόνια , αγκάλιασε το θλιμμένο παιδί που έχεις μέσα σου...

Μπορεί του χρόνου να σε επισκεφτεί η μαγεία και έτσι θα το εκτιμήσεις πιο πολύ....

Μπορεί του χρόνου να κλείσεις εσύ το μάτι στην ζωή, μην περιμένεις αυτή να σου φυλάξει λίγη μαγεία...