Προσδοκίες-Όρια-Αυτοβελτίωση

Κείμενο της Σωτηροπούλου Δήμητρας , Ψυχολόγος

"Οι άνθρωποι δημιουργούν εύκολα προσδοκίες, αν τους δώσεις αυτό το δικαίωμα. Μπορεί να σου πουν τι πιστεύουν ότι πρέπει να κάνεις βάσει της δικής τους ζωής. Ό,τι κι αν κάνεις, θα σε αντιληφθούν σύμφωνα με τα δικά τους φίλτρα και προκαταλήψεις. Θα κάνουν τις δικές τους υποθέσεις για εσένα, το χαρακτήρα σου, τις ικανότητές σου και τις προθέσεις σου. Και δεν μπορείς να ελέγξεις σε ποια συμπεράσματα θα καταλήξουν.

Όμως, ξέρεις τι;

Μπορείς να ελέγξεις το τι θα κρατήσεις εσύ από όλα αυτά που θα ακούσεις. Τι θα αφήσεις να σε επηρεάσει και τι όχι. Και τι όρια θα βάλεις την επόμενη φορά σε ό,τι σου προκαλεί αναστάτωση και σε γεμίζει τοξικότητα.
Γιατί αυτή είναι η ΔΙΚΗ σου ζωή! Και μόνο ΕΣΥ μπορείς να αποφασίσεις για εσένα.

Ας προσπαθήσουμε να μη μας νοιάζει τόσο η γνώμη των άλλων, ειδικά όταν σκοπό έχει απλώς να επιπλήξει, να υποτιμήσει και να ακυρώσει όλα αυτά που για εμάς έχουν κάποια αξία."

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πάλι κενό...;

Τίποτα δεν καλύπτει το κενό σου... Ο χρόνος που περίμενα να θεραπεύσει... Μάταια... Προχωράς και πάντα ένα κενό σου γδερνει τα σωθικά. Νομίζεις ότι είσαι καλά... Νόμιζεις ότι θεραπεύτηκες... Νομίζεις ότι όλα θα γίνουν όπως πρώτα. Τίποτα δεν είναι όπως πριν.... Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο. Αχ και αυτό το αίσθημα ότι πάντα κάτι λείπει... Πάντα μισός... Λειψός... Ζεις μηχανικά... παριστάνοντας ότι όλα είναι καλά, περιμένοντας ότι θα γίνουν όλα καλύτερα... Εκεί που ορθώνεις ανάστημα....να πάλι που ο αέρας σου δεν φτάνει... Πάλι κάτι λείπει... Τίποτα δεν είναι πετυχημένο... Πασχίζεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου... Προσπαθούν άνθρωποι δικοί σου να σου βρουν το οξυγόνο που σου λείπει....μα... μάταια... Εσύ το αρνείσαι κατά βάθος....

Διαβάστε περισσότερα

Λαβύρινθοι

Λαβύρινθοι Λαβύρινθους που φτιάχνουμε ή που μας επιβάλουνε και τρέχουμε από δαίμονες, ιδέες έμμονες κι ανθρώπους. Μας τρώει κάτι μέσα μας και χάνουμε τη μπέσα μας. Κι αυτοί που δεν αντέξαμε και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου Οι πιο ακριβοθώρητοι, σκληροί, σχεδόν αόρατοι μπορέσαμε να γίνουμε, για να μείνουμε ο καθένας ο εαυτός του Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα, είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανένα. Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα να δίνεις σάρκα σε νοήματα χαμένα, με ένα βλέμμα Τη γαλήνη ψάχνουμε, μεγάλη λέξη άκου με και πάμε τρέχοντας, έχοντας για όλα συγχωροχάρτι Κι αν βρίσκαμε το θάρρος μας να διώξουμε το βάρος μας και σ' ό,τι ονειρευόμαστε να μη φοβόμαστε. Να η καρδιά μου, παρ' τη Ας το κάνουμε για χάρη μας, τιμή μας και καμάρι μας, ό,τι έχουμε να δώσουμε κι ας παραδώσουμε άοπλα την αγάπη

Διαβάστε περισσότερα

Τυφώνας

Η στιγμή που θέλεις να ουρλιάξεις . Οι σκέψεις που σου σκίζουν τα σωθικά. Η άγνοια των συναισθημάτων. Η αναζήτηση των ορίων σου. Πού οδηγεί όλο αυτό; Αν νιώθεις έτσι, απάντηση καμία δεν θα βρεις. Ένα κρανίο γεμάτο Γιατί; Δύο χαμένα, ματωμένα μάτια. Το αίσθημα της προδοσίας σου παραλύει το κορμί. Πέφτεις στα γόνατα, δεν παρακαλάς αλλά λυγίζεις. Εγωκεντρικές περσόνες κατακλύζουν το τοπίο. Εσύ θεατής της παράνοιας. Δεν αντιδράς παρέλυσες, από του κόσμου την ανοησία. Ποια οικογένεια; Ποιοι φίλοι; Ποιος είσαι εσύ τέλος πάντων; Ποιος είσαι και τι θες; Κοροϊδία από τα πιο θερμά κοντινά σου πρόσωπα. Μια πλάτη γεμάτη μαχαιριές και είδωλα ειρωνικά. "Προχώρα, κοίτα μπροστά λένε", πλήρης άγνοια του τυφώνα που εξαπλώνεται μέσα σου... Χαμογέλα κ παρακάλα μην νιώσει κανείς αυτό που νιώθεις. http://www.kasetophono.com/2015/05/adeia-paketa.html

Διαβάστε περισσότερα

Think-Feel-Act

Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου