Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μεγάλα Παιδιά


Μεγάλα Παιδιά



 

Είμαστε μεγάλα παιδιά πια, καταλαβαίνεις και καταλαβαίνω Σπίτι δουλειά, σπίτι δουλειά και κάπου στο ανάμεσο σωπαίνω Και ξαποσταίνω λαχανιασμένος από τη βία της κάθε μέρας Από τα λόγια που όλο θάβω μα τα παίρνει ο αέρας Είμαστε μεγάλα παιδιά πια, μάθαμε να αντέχουμε στα βίτσια έχουμε φίλους, λίγα λεφτά, έχουμε στέκια και καπρίτσια Είμαστε τίγκα στη βιταμίνη, πίνουμε τρεις καφέδες τη μέρα Μα εγώ εχω λόγια που τα θάβω και τα βρίσκω στον αέρα Είμαστε μεγάλα παιδιά πια από πανεπιστήμια και ωδεία Κάνουμε γιόγκα και μουσική και ψυχοδραματοθεραπεία Μιλάμε αργά, συνειδητά, βρίζουμε λίγο ετσι απλά για τη φάση Μα εγώ κάτι άλλο θέλω να πω κι όλο κάνω πως τοʼχω ξεχάσει Είμαστε μεγάλα παιδιά πια κι οι δικοί μας έτσι μας βλέπουνε τώρα Ανοίγουν διάπλατα οι δρόμοι μα όλα μας σπρώχνουν σε μια κατηφόρα Ίσως να πρέπει να ανοίξω το βήμα, πιο βιαστικά να προχωράω Ίσως να είμαι πιο σοβαρή, μα εγώ ξεχνιέμαι και γελάω Είμαστε μεγάλα παιδιά πια, γυρνάμε ό,τι ώρα θέλουμε στο σπίτι Σάββατο βράδυ θα βγεις στην πλατεία να ψάξεις να βρεις τι είναι αυτό που σου λείπει Σε πιάνει μια λύπη, σε πιανει γερά και δε σε αφήνει Κάτι έχω χάσει, ρε παιδιά Είμαστε μεγάλα παιδιά πια, μιλάμε για πολιτική, τασεις και μόδα Συρία, Παρίσι, τρομοκρατία, πρόσφυγες στη Βικτώρια μες στο χειμώνα Όλα είναι ρόδα, όλα κυλάνε, αλλάζει ο κόσμος, μαζί του μας παίρνει Κι ό,τι μου πρόσφερε χαρά, τώρα το βλέπω νʼ αρρωσταίνει Γίναμε μεγάλα παιδιά πια μα θα κάτσεις και φέτος να γράψεις το γράμμα Σε κάποιο Βασίλη που ακόμη να αγιάσει από μία Μαρία που δεν ζει το θαύμα Θα ευχηθείς “και του χρόνου” , θα φτιάξεις γλυκά με την άσπρη τη σκόνη Μα κάτω απʼ το γκι θα σταθεις μοναχός κι η καρδια σου θα σπάσει σαν ναʼ τανε ρόδι Γίναμε μεγάλα παιδιά πια. Καταλαβαίνεις; Καταλαβαίνω Μπλέχτηκαν μέσα μου οι ροές κι όλο ξεχνάω τι περιμένω Να τσουγκρίσω τα αυγό μου, να αλλάξω το χρόνο, να αλλάξω τον κόσμο ή να αλλάξω εμένα Ή αυτά τα λόγια που όλο θάβω να σκορπίσω στον αέρα; Να δώσω μια και να χαλάσω, μες στην εξέλιξη της πλάσης Αφού η ζωή κάποιες φορές απλώς σε αφήνει να γεράσεις.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πάλι κενό...;

 Τίποτα δεν καλύπτει το κενό σου... Ο χρόνος που περίμενα να θεραπεύσει... Μάταια... Προχωράς και πάντα ένα κενό σου γδερνει τα σωθικά. Νομίζεις ότι είσαι καλά... Νόμιζεις ότι θεραπεύτηκες... Νομίζεις ότι όλα θα γίνουν όπως πρώτα. Τίποτα δεν είναι όπως πριν.... Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο. Αχ και αυτό το αίσθημα ότι πάντα κάτι λείπει... Πάντα μισός... Λειψός... Ζεις μηχανικά... παριστάνοντας ότι όλα είναι καλά, περιμένοντας ότι θα γίνουν όλα καλύτερα... Εκεί που ορθώνεις ανάστημα....να πάλι που ο αέρας σου δεν φτάνει... Πάλι κάτι λείπει... Τίποτα δεν είναι πετυχημένο... Πασχίζεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου... Προσπαθούν άνθρωποι δικοί σου να σου βρουν το οξυγόνο που σου λείπει....μα... μάταια... Εσύ το αρνείσαι κατά βάθος....

Λαβύρινθοι

  Λαβύρινθοι Λαβύρινθους που φτιάχνουμε ή που μας επιβάλουνε και τρέχουμε από δαίμονες, ιδέες έμμονες κι ανθρώπους.   Μας τρώει κάτι μέσα μας και χάνουμε τη μπέσα μας. Κι αυτοί που δεν αντέξαμε και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου   Οι πιο ακριβοθώρητοι, σκληροί, σχεδόν αόρατοι μπορέσαμε να γίνουμε, για να μείνουμε ο καθένας ο εαυτός του   Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα, είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανένα. Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα να δίνεις σάρκα σε νοήματα χαμένα, με ένα βλέμμα   Τη γαλήνη ψάχνουμε, μεγάλη λέξη άκου με και πάμε τρέχοντας, έχοντας για όλα συγχωροχάρτι   Κι αν βρίσκαμε το θάρρος μας να διώξουμε το βάρος μας και σ' ό,τι ονειρευόμαστε να μη φοβόμαστε. Να η καρδιά μου, παρ' τη   Ας το κάνουμε για χάρη μας, τιμή μας και καμάρι μας, ό,τι έχουμε να δώσουμε κι ας παραδώσουμε άοπλα την αγάπη

Τυφώνας

Η στιγμή που θέλεις να ουρλιάξεις . Οι σκέψεις που σου σκίζουν τα σωθικά. Η άγνοια των συναισθημάτων. Η αναζήτηση των ορίων σου. Πού οδηγεί όλο αυτό; Αν νιώθεις έτσι, απάντηση καμία δεν θα βρεις. Ένα κρανίο γεμάτο Γιατί; Δύο χαμένα, ματωμένα μάτια. Το αίσθημα της προδοσίας σου παραλύει το κορμί. Πέφτεις στα γόνατα, δεν παρακαλάς αλλά λυγίζεις. Εγωκεντρικές περσόνες κατακλύζουν το τοπίο. Εσύ θεατής της παράνοιας.  Δεν αντιδράς παρέλυσες, από του κόσμου την ανοησία. Ποια οικογένεια; Ποιοι φίλοι;  Ποιος είσαι εσύ τέλος πάντων; Ποιος είσαι και τι θες; Κοροϊδία από τα πιο θερμά κοντινά σου πρόσωπα. Μια πλάτη γεμάτη μαχαιριές και είδωλα ειρωνικά. "Προχώρα, κοίτα μπροστά λένε", πλήρης άγνοια του τυφώνα που εξαπλώνεται μέσα σου... Χαμογέλα κ παρακάλα μην νιώσει κανείς αυτό που νιώθεις. http://www.kasetophono.com/2015/05/adeia-paketa.html