Εγκλωβισμένη στην παράνοια...

Εγκλωβισμένη στην παράνοια

Κάτι χειρότερο από υγρή σπηλιά, κάτι χειρότερο από μαύρη τρύπα.

Εγκλωβισμένη σ'ένα κόσμο του πρέπει, των ταμπού, των "χαλασμένων" ιδεών που μυρίζουν σαπίλα.

Ίσως φαντάζει με τετράγωνο δωμάτιο γεμάτο ράφια, συρτάρια, με απόλυτες ευθείες γραμμές κ στοίχιση.

Μια διαμόρφωση απόλυτα σφιχτή, στρατιωτικού χαρακτήρα.

Όχι σκοτεινό δωμάτιο...όχι... Το σκοτάδι κρύβει μυστήριο...

Κανένα μυστήριο δεν κρύβει αυτό το δωμάτιο, τίποτα νέο , καμία αναζήτηση, κανένα χρώμα...

Όλα ξεκάθαρα και οριοθετημένα.

Ναι, έτσι προσπαθούν να κάνουν την ζωή τους....

Ψάχνουν την σιγουριά, το συνηθισμένο.

Η ζωή κρύβει πολλά...πάρα πολλά... Αρκεί να ζεις. Δεν σου επιβάλει κανείς να ζεις επικίνδυνα-ριψοκίνδυνα, αλλά αληθινά, πέρα για πέρα αληθινά , με ζωντάνια...

Η οποιαδήποτε είδους αγάπη δεν είναι συμβόλαιο με σφραγίδα και υπογραφή...

Είναι μια αλλοπρόσαλλη  ζωγραφιά, πότε σκοτεινή, πότε ζωηρή.

Αλλά σε πολλές ψυχές ορεξάτες να αγαπήσουν και να αγαπηθούν , δεν γλιτώνουν το παιχνίδι "άλλα θέλω, άλλα κάνω , άλλα εννοώ".

Εγκλωβίζονται στην παράνοια των πρέπει, των στερεοτύπων.

Κάθε μέρα μάχονται με αυτό που επικρατεί, δέχονται την κοινωνική κατακραυγή.

Κάθε μέρα είναι μια μάχη του "μέσα" τους με αυτό που κυριαρχεί.

Συνηθισμένος Πόλεμος Συναισθήματος και Λογικής....