Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι Απαιτήσεις Τους

Οι Απαιτήσεις




Το βλέπεις καθημερινά...Δεν υπάρχει ενσυναίσθηση...
Βλέπεις τους ανθρώπους που προσπερνάνε την ζωή σου,τα προβλήματα σου τις ανησυχίες σου, τα θέλω σου . Μάλιστα το να σε προσπερνάει κάποιος φαντάζει πολυτέλεια, όταν όλο και πιο συχνά σε πατάνε, όχι δεν αδιαφορούν απλά, ναι σε πατάνε βάζοντας πάνω από όλα τα δικά τους ζητήματα. 
Αδιαφορούν για το τι έχεις εσύ στο μυαλό σου, τι σε βασανίζει, αν μέσα σου αιμορραγείς, αν για κάποιο λόγο είσαι χαρούμενος...Η ¨απαίτηση¨ τους είναι να είσαι εκεί να τους ακούσεις, να συμπαρασταθείς, να του χαϊδέψεις,να τους καλοπιάσεις, να τους "πουλήσεις φούμαρα" για να νιώσουν καλύτερα, γιατί μην ξεχνάτε η αλήθεια πονάει...!
Οι απαιτήσεις τους είναι να τους δεις λυπημένους, τσαντισμένους , χαρούμενους κ εσύ αυτομάτως να αντιδράσεις ανάλογα με την περίσταση,όχι να το κάνεις από την καλή σου την καρδιά, αλλά γιατί πρέπει.
Η ειρωνεία όμως δεν είναι αυτή ,αλλά ότι εσύ δεν έχεις κανένα δικαίωμα σ'ολα αυτά. Ναι , ναι καθόλου υπερβολή, εσύ είσαι κουραστικός όταν πονάς, ο θυμός σου είναι παράλογος, η χαρά σου ,γίνεται η αφορμή για ζήλια και ανούσιο ανταγωνισμό. 
Το ξέρεις καλά, φαινόμενο της νεωτερικότητας είναι ο άνθρωπος μηχανή, όχι σε εργοστάσια και επιχειρήσεις, όχι μόνο εκεί, αλλά και στην ζωή, στις σχέσεις κάθε είδους.
 Κανόνας ρητός και απαράβατος είναι να λειτουργείς σαν Ρομπότ με άφθονη εκλογίκευση, στόχος είναι να μηδενίσεις τον αυθορμητισμό σου, την ταυτότητα  σου, να περιορίσεις το χώρο των δικών σου "ανούσιων, φθηνών " ανησυχιών, επίκεντρο ο συνάνθρωπος που υπηρετείς, τον ταΐζεις  με μεγάλες ποσότητες εγωισμού και του καλλιεργείς το συναίσθημα ¨εγώ και άλλος κανένας".

Δώστε χώρο και χρόνο στους εαυτού σας, κανένας δεν αξίζει κάτι περισσότερο από τον δίπλα σας, δείξτε κατανόηση στους γύρω σας ,βάλτε στην ζωή σας τον αυθορμητισμό και το συναίσθημα για να φτάσετε στην πληρότητα.Όλοι είμαστε εγωιστές αλλά αυτό είναι κ η καταστροφή των σχέσεων.
Ας γίνουμε ενεργητικοί ακροατές, τα απλά πράγματα κάνουν την διαφορά...


http://www.kasetophono.com/2015/04/under-same-sky.html

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πάλι κενό...;

 Τίποτα δεν καλύπτει το κενό σου... Ο χρόνος που περίμενα να θεραπεύσει... Μάταια... Προχωράς και πάντα ένα κενό σου γδερνει τα σωθικά. Νομίζεις ότι είσαι καλά... Νόμιζεις ότι θεραπεύτηκες... Νομίζεις ότι όλα θα γίνουν όπως πρώτα. Τίποτα δεν είναι όπως πριν.... Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο. Αχ και αυτό το αίσθημα ότι πάντα κάτι λείπει... Πάντα μισός... Λειψός... Ζεις μηχανικά... παριστάνοντας ότι όλα είναι καλά, περιμένοντας ότι θα γίνουν όλα καλύτερα... Εκεί που ορθώνεις ανάστημα....να πάλι που ο αέρας σου δεν φτάνει... Πάλι κάτι λείπει... Τίποτα δεν είναι πετυχημένο... Πασχίζεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου... Προσπαθούν άνθρωποι δικοί σου να σου βρουν το οξυγόνο που σου λείπει....μα... μάταια... Εσύ το αρνείσαι κατά βάθος....

Λαβύρινθοι

  Λαβύρινθοι Λαβύρινθους που φτιάχνουμε ή που μας επιβάλουνε και τρέχουμε από δαίμονες, ιδέες έμμονες κι ανθρώπους.   Μας τρώει κάτι μέσα μας και χάνουμε τη μπέσα μας. Κι αυτοί που δεν αντέξαμε και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου   Οι πιο ακριβοθώρητοι, σκληροί, σχεδόν αόρατοι μπορέσαμε να γίνουμε, για να μείνουμε ο καθένας ο εαυτός του   Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα, είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανένα. Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα να δίνεις σάρκα σε νοήματα χαμένα, με ένα βλέμμα   Τη γαλήνη ψάχνουμε, μεγάλη λέξη άκου με και πάμε τρέχοντας, έχοντας για όλα συγχωροχάρτι   Κι αν βρίσκαμε το θάρρος μας να διώξουμε το βάρος μας και σ' ό,τι ονειρευόμαστε να μη φοβόμαστε. Να η καρδιά μου, παρ' τη   Ας το κάνουμε για χάρη μας, τιμή μας και καμάρι μας, ό,τι έχουμε να δώσουμε κι ας παραδώσουμε άοπλα την αγάπη

Τυφώνας

Η στιγμή που θέλεις να ουρλιάξεις . Οι σκέψεις που σου σκίζουν τα σωθικά. Η άγνοια των συναισθημάτων. Η αναζήτηση των ορίων σου. Πού οδηγεί όλο αυτό; Αν νιώθεις έτσι, απάντηση καμία δεν θα βρεις. Ένα κρανίο γεμάτο Γιατί; Δύο χαμένα, ματωμένα μάτια. Το αίσθημα της προδοσίας σου παραλύει το κορμί. Πέφτεις στα γόνατα, δεν παρακαλάς αλλά λυγίζεις. Εγωκεντρικές περσόνες κατακλύζουν το τοπίο. Εσύ θεατής της παράνοιας.  Δεν αντιδράς παρέλυσες, από του κόσμου την ανοησία. Ποια οικογένεια; Ποιοι φίλοι;  Ποιος είσαι εσύ τέλος πάντων; Ποιος είσαι και τι θες; Κοροϊδία από τα πιο θερμά κοντινά σου πρόσωπα. Μια πλάτη γεμάτη μαχαιριές και είδωλα ειρωνικά. "Προχώρα, κοίτα μπροστά λένε", πλήρης άγνοια του τυφώνα που εξαπλώνεται μέσα σου... Χαμογέλα κ παρακάλα μην νιώσει κανείς αυτό που νιώθεις. http://www.kasetophono.com/2015/05/adeia-paketa.html