Think-Feel-Act

 Οι "δαίμονές " μας Παλεύουμε με σκιές και δαίμονες. Καθημερινά και αδιάκοπα πνιγόμαστε στο σκοτάδι μας. Δεν είναι σκιές , δεν είναι δαίμονες... Είναι οι συνέπειες των επιλογών μας. Άλλοτε μας ρουφάνε  , άλλοτε μας ανακουφίζουν. "Κάθε εμπόδιο για καλό" λένε , και όμως είναι αλήθεια. Αν δεν πέσεις δεν θα μάθεις. Ίσως βγεις αλώβητος ή με καμία επιφανειακή γρατζουνιά , ίσως κάνεις βαθιά πληγή... Δεν πειράζει , όλα αφήνουν το στίγμα τους.  Είναι τα σημάδια μας , οι ουλές μας , μέρος του σώματός μας . Τα κουβαλάμε , τα αγαπάμε και μαθαίνουμε να ζούμε με αυτά. Μερικές φορές πονάνε , μερικές φορές είναι αποκρουστικά μερικές φορές εξαφανίζονται. Μα σου θυμίζουν όσα έχεις κάνει, όσα επέλεξες με κάθε συνέπεια. Είσαι ένας θνητός που η τελειότητα δεν υφίσταται για εσένα. Αγαπάς , ζεις, επιλέγεις, πέφτεις , ξανασηκώνεσαι... Θα συνεχίσεις να αγαπάς αληθινά... Να επιλέγεις σωστά ή λάθος... Να πονάς λίγο ή πολύ... Να πέφτεις και κάποια στιγμή , αργά ή γρήγορα θα ξανασηκωθείς.

 Current Music Choice :  Μια Nύχτα Tρελή-Μιχάλης Χατζηγιάννης "Μια νύχτα τρελή σπάσ’ το γυαλί κόψε με όμως έλα Μια νύχτα αν τολμάς κάνε για μας την πιο μεγάλη τρέλα..."

Μια αγκαλιά Πόσο ανάγκη έχεις μια αληθινή ουσιαστική αγκαλιά ... Να γεμίσει το μέσα σου... Να γαληνέψει η ψυχή σου... Να ξεχάσεις τα σκατά αυτού του κόσμου... Μια αληθινή αγκαλιά... Όχι τυπική κενή δίχως ουσία... Μια αληθινή... Γιατί οι αγκαλιές είναι φάρμακο... https://brain-and-body.webnode.gr/l/agkalia-eykoli-alla-thaymatoyrgi-kinisi/

Τυχερό αστέρι  Μουσική - στίχοι : Κ. Βήτα Ερμηνεύει ο Ορέστης Χαλκιάς  Ξανά και ξανά.... και αν δεν έχεις....   απλά ταξιδεύεις... 

Current Mood Είναι στιγμές που προσπαθείς, είναι στιγμές που νιώθεις χαρά , ευγνωμοσύνη , ελπίδα και θέληση για ζωή. Αυτή είναι η μια όψη. Είναι και κάποιες στιγμές αλλιώτικες, πιο δύσκολες , πιο σκοτεινές.. Διάθεση άκρως μοναχική, προσωπική , εσωτερική... Ο δρόμος είναι μακρύς...  

  Και κάπως έτσι ήρθαν και τα Χριστούγεννα...  Και κάπως έτσι ήρθαν και τα Χριστούγεννα... Αυτή τη φορά χωρίς καμία ουσία, σαν μια κοινή ακόμα μέρα. Πρώτη φορά και δεν κατάλαβες γιατί υπάρχουν τόσα φωτάκια γύρω σου.. Βιτρίνες με στολίδια και δέντρα και δεν είχες καταλάβει το γιατί. Τόση χαρά και ανυπομονησία στα πρόσωπα ζωγραφισμένα και εσύ απορημένος. Δεν στόλισες ούτε μια φιγούρα και πουθενά. Αρνήθηκες να αγγίξεις κάθε τι γιορτινό. Έπιασες τον εαυτό σου να τα θεωρείς όλα ηλιθιότητα... Εσύ που πάντα λάτρευες τα λαμπιόνια και το στολισμό. Εσύ που ήθελες να κοιμάσαι κοντά στο στολισμένο δέντρο όταν πέφτουν τα σκοτάδια... Ξέρεις δεν πειράζει... Αυτή είναι η ζωή μας.... Αν το δεις ωμά και ορθολογικά έτσι είναι.... Τέτοιες μέρες στέκονται ως αφορμή για μελαγχολικές σκέψεις , υπαρξιακά ερωτήματα... Βάλε στην άκρη τα χαζά για φέτος λαμπιόνια , αγκάλιασε το θλιμμένο παιδί που έχεις μέσα σου... Μπορεί του χρόνου να σε επισκεφτεί η μαγεία και έτσι θα το εκτιμήσεις πιο πολύ.... Μπορεί τ...