Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Οι κατευθύνσεις

 Οι κατευθύνσεις

Και ο δρόμος ακόμα χαμένος...

Οι κατευθύνσεις πολλές...

Η πυξίδα κατεστραμμένη.

Είναι μέρες που λες ότι τώρα βρήκες τον σωστό δρόμο...

Μα λάθος....κατακλύζεσαι από τον πόνο...

Κάθε προσπάθεια στο κενό.

Δεν θα μπορούσε να είναι σωστό...

Έδειχνε μαγική αυτή η διαδρομή , σαν όαση...μα έρημος...

Νιώθεις  μόνος σε τόσο κόσμο...

Σκοτάδι , απόγνωση...

Σηκώνεσαι κάποια στιγμή , χαμένος...

Που πας;

Κενό...

Ξαπόστασε κάπου...

Κόπος , πόνος μα ποιος δρόμος είναι εύκολος;

Υπάρχουν πολλές διαδρομές ,άλλοτε με παρέα, άλλοτε μοναχικοί....

Θα τις διανύσεις...

Θα τις απολαύσεις..

Θα τις μισείς..

Θα τις αφήσεις στην μέση...

Θα σε κάνουν να νιώσεις, μια χορτάτος , μια πεινασμένος.

θα γεμίσεις τον σάκο σου με στιγμές κ τελικά θα τον βρεις τον προορισμό σου.

Αν όχι , ταξίδεψε όσο και όπου μπορείς κάθε φορά..

Όσο νιώθεις μόνο κερδισμένος είσαι.

Όλοι και όλα έχουν την αξία τους και το δίδαγμα τους.

Κουβάλα τα όλα και νιώσε περήφανος για όσα προσπαθείς.

Και που ξέρεις ...; 

Ίσως βρεις καλύτερη πυξίδα ,ή κάπου να την επισκευάσεις ή να βρεις ένα χάρτη , ή ένα συνοδοιπόρο!

Τι αξία θα είχε το όμορφο αν δεν το κατακτήσεις με κόπο;



"All this time
You're just tryin' not to lose it
You can always learn to fly
You never do until you do it

Up high in the middle of nowhere
Don't know but you know when you get there
Walk slow and low on a tightrope
Hope it lasts but you know, you never know..."

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πάλι κενό...;

 Τίποτα δεν καλύπτει το κενό σου... Ο χρόνος που περίμενα να θεραπεύσει... Μάταια... Προχωράς και πάντα ένα κενό σου γδερνει τα σωθικά. Νομίζεις ότι είσαι καλά... Νόμιζεις ότι θεραπεύτηκες... Νομίζεις ότι όλα θα γίνουν όπως πρώτα. Τίποτα δεν είναι όπως πριν.... Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο. Αχ και αυτό το αίσθημα ότι πάντα κάτι λείπει... Πάντα μισός... Λειψός... Ζεις μηχανικά... παριστάνοντας ότι όλα είναι καλά, περιμένοντας ότι θα γίνουν όλα καλύτερα... Εκεί που ορθώνεις ανάστημα....να πάλι που ο αέρας σου δεν φτάνει... Πάλι κάτι λείπει... Τίποτα δεν είναι πετυχημένο... Πασχίζεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου... Προσπαθούν άνθρωποι δικοί σου να σου βρουν το οξυγόνο που σου λείπει....μα... μάταια... Εσύ το αρνείσαι κατά βάθος....

Λαβύρινθοι

  Λαβύρινθοι Λαβύρινθους που φτιάχνουμε ή που μας επιβάλουνε και τρέχουμε από δαίμονες, ιδέες έμμονες κι ανθρώπους.   Μας τρώει κάτι μέσα μας και χάνουμε τη μπέσα μας. Κι αυτοί που δεν αντέξαμε και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου   Οι πιο ακριβοθώρητοι, σκληροί, σχεδόν αόρατοι μπορέσαμε να γίνουμε, για να μείνουμε ο καθένας ο εαυτός του   Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα, είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανένα. Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα να δίνεις σάρκα σε νοήματα χαμένα, με ένα βλέμμα   Τη γαλήνη ψάχνουμε, μεγάλη λέξη άκου με και πάμε τρέχοντας, έχοντας για όλα συγχωροχάρτι   Κι αν βρίσκαμε το θάρρος μας να διώξουμε το βάρος μας και σ' ό,τι ονειρευόμαστε να μη φοβόμαστε. Να η καρδιά μου, παρ' τη   Ας το κάνουμε για χάρη μας, τιμή μας και καμάρι μας, ό,τι έχουμε να δώσουμε κι ας παραδώσουμε άοπλα την αγάπη

Τυφώνας

Η στιγμή που θέλεις να ουρλιάξεις . Οι σκέψεις που σου σκίζουν τα σωθικά. Η άγνοια των συναισθημάτων. Η αναζήτηση των ορίων σου. Πού οδηγεί όλο αυτό; Αν νιώθεις έτσι, απάντηση καμία δεν θα βρεις. Ένα κρανίο γεμάτο Γιατί; Δύο χαμένα, ματωμένα μάτια. Το αίσθημα της προδοσίας σου παραλύει το κορμί. Πέφτεις στα γόνατα, δεν παρακαλάς αλλά λυγίζεις. Εγωκεντρικές περσόνες κατακλύζουν το τοπίο. Εσύ θεατής της παράνοιας.  Δεν αντιδράς παρέλυσες, από του κόσμου την ανοησία. Ποια οικογένεια; Ποιοι φίλοι;  Ποιος είσαι εσύ τέλος πάντων; Ποιος είσαι και τι θες; Κοροϊδία από τα πιο θερμά κοντινά σου πρόσωπα. Μια πλάτη γεμάτη μαχαιριές και είδωλα ειρωνικά. "Προχώρα, κοίτα μπροστά λένε", πλήρης άγνοια του τυφώνα που εξαπλώνεται μέσα σου... Χαμογέλα κ παρακάλα μην νιώσει κανείς αυτό που νιώθεις. http://www.kasetophono.com/2015/05/adeia-paketa.html