Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κάποιοι Άνθρωποι γλυκά αγκάθια...

Κάποιοι Άνθρωποι γλυκά αγκάθια...


Στην ζωή σου συναντάς διάφορα πλάσματα...

Είναι κάποιοι που τους αγαπάς , τους λατρεύεις, άλλους τους ερωτεύεσαι , τους θαυμάζεις, άλλους πάλι τους αντιπαθείς , μισείς , είναι και κάποιοι που αδιαφορείς παντελώς για την ύπαρξη τους...
Κάποιους τους έχεις στην ζωή σου μέχρι σήμερα, άλλους πάλι όχι...

Είναι και αυτοί που τους αγάπησες , τους αγαπάς και θα τους αγαπάς , μα δεν είστε πια μαζί.
Οι καταστάσεις , οι εγωισμοί αλλά ίσως και η αδυναμία και η ανικανότητα να διαχειριστείς κάτι τόσο έντονο, δυνατό, αμοιβαίο είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει στη ζωή σου... Που ξέρεις ίσως και αυτό το πλάσμα να αναρωτιέται "γιατί".

Πολλές φορές βιώνουμε συναισθήματα τα οποία είναι "τέρατα", όχι με την έννοια του κακού, αλλά με το μέγεθος , την δυσκολία να τα αντιμετωπίσουμε, τη δυσκολία να τα ερμηνεύσουμε, να τα διαχειριστούμε. Συναισθήματα "τέρατα" που δεν ξέρεις αν το μέγεθος τους σε τρομάζει ή σε κάνει να το θαυμάζεις... Αισθάνεσαι φόβο αλλά και γοητεία από την μαγεία του διαφορετικού , του απέραντου.. Τέτοιες σχέσεις πρέπει ή να τερματίζουν ή να είναι στην κορυφή. Η μετριότητα δεν τους ανήκει...

Είναι σχέσεις που πονάνε γλυκά...

Αν καταφέρεις να τις κρατήσεις τέτοιου είδους σχέσεις , νιώθεις συναισθήματα που δεν φανταζόσουν ποτέ ότι μπορεί κάποιος άνθρωπος να σε κάνει να νιώσεις, τα απλά και τα σημαντικά που συμβαίνουν τα νιώθεις στο απόλυτο τους.
Αισθάνεσαι την αμοιβαιότητα....
Βλέπεις το καθαρό....
Ίσως ναι, να μπορείς να πεις ότι είναι ανιδιοτελής αγάπη...

Κάθε τι που πάει στραβά υπάρχει πόνος...
Πονάει πονάς...

Όλο αυτό είναι δύσκολο να το διαχειριστείς...
Η επιφάνεια που μας έχει κατακλύσει, τα συμφέροντα, η μη καλλιέργεια της προσωπικότητας μας, ο εγωισμός μας έχει ως αποτέλεσμα να χάσεις από την ζωή σου κάποιον που αγαπάς.
Δεν είναι απλή η αγάπη...Θέλει προσπάθεια...

Όμως αυτό που συμβαίνει, αν δεν υπάρχει στην ζωή σου, είναι ότι αυτό το πλάσμα το "κουβαλάς" μαζί σου... Όσα χρόνια και αν περάσουν αναπολείς τις στιγμές σας διαρκώς...
Μακάρι να μην μπαίνεις στην διαδικασία σύγκρισης... Χάνεις το παιχνίδι...

Απλά είναι ένα καρφωμένο αγκάθι στην καρδία σου...
 








Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Πάλι κενό...;

 Τίποτα δεν καλύπτει το κενό σου... Ο χρόνος που περίμενα να θεραπεύσει... Μάταια... Προχωράς και πάντα ένα κενό σου γδερνει τα σωθικά. Νομίζεις ότι είσαι καλά... Νόμιζεις ότι θεραπεύτηκες... Νομίζεις ότι όλα θα γίνουν όπως πρώτα. Τίποτα δεν είναι όπως πριν.... Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο. Αχ και αυτό το αίσθημα ότι πάντα κάτι λείπει... Πάντα μισός... Λειψός... Ζεις μηχανικά... παριστάνοντας ότι όλα είναι καλά, περιμένοντας ότι θα γίνουν όλα καλύτερα... Εκεί που ορθώνεις ανάστημα....να πάλι που ο αέρας σου δεν φτάνει... Πάλι κάτι λείπει... Τίποτα δεν είναι πετυχημένο... Πασχίζεις να μαζέψεις τα κομμάτια σου... Προσπαθούν άνθρωποι δικοί σου να σου βρουν το οξυγόνο που σου λείπει....μα... μάταια... Εσύ το αρνείσαι κατά βάθος....

Λαβύρινθοι

  Λαβύρινθοι Λαβύρινθους που φτιάχνουμε ή που μας επιβάλουνε και τρέχουμε από δαίμονες, ιδέες έμμονες κι ανθρώπους.   Μας τρώει κάτι μέσα μας και χάνουμε τη μπέσα μας. Κι αυτοί που δεν αντέξαμε και καταρρεύσαμε στα ψεύτικα του κόσμου   Οι πιο ακριβοθώρητοι, σκληροί, σχεδόν αόρατοι μπορέσαμε να γίνουμε, για να μείνουμε ο καθένας ο εαυτός του   Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα, είμαι κι εγώ που δεν τα λέω σε κανένα. Τι κι αν δεν μου μιλάς πια, τι κι αν δεν έχω ούτε εσένα να δίνεις σάρκα σε νοήματα χαμένα, με ένα βλέμμα   Τη γαλήνη ψάχνουμε, μεγάλη λέξη άκου με και πάμε τρέχοντας, έχοντας για όλα συγχωροχάρτι   Κι αν βρίσκαμε το θάρρος μας να διώξουμε το βάρος μας και σ' ό,τι ονειρευόμαστε να μη φοβόμαστε. Να η καρδιά μου, παρ' τη   Ας το κάνουμε για χάρη μας, τιμή μας και καμάρι μας, ό,τι έχουμε να δώσουμε κι ας παραδώσουμε άοπλα την αγάπη

Τυφώνας

Η στιγμή που θέλεις να ουρλιάξεις . Οι σκέψεις που σου σκίζουν τα σωθικά. Η άγνοια των συναισθημάτων. Η αναζήτηση των ορίων σου. Πού οδηγεί όλο αυτό; Αν νιώθεις έτσι, απάντηση καμία δεν θα βρεις. Ένα κρανίο γεμάτο Γιατί; Δύο χαμένα, ματωμένα μάτια. Το αίσθημα της προδοσίας σου παραλύει το κορμί. Πέφτεις στα γόνατα, δεν παρακαλάς αλλά λυγίζεις. Εγωκεντρικές περσόνες κατακλύζουν το τοπίο. Εσύ θεατής της παράνοιας.  Δεν αντιδράς παρέλυσες, από του κόσμου την ανοησία. Ποια οικογένεια; Ποιοι φίλοι;  Ποιος είσαι εσύ τέλος πάντων; Ποιος είσαι και τι θες; Κοροϊδία από τα πιο θερμά κοντινά σου πρόσωπα. Μια πλάτη γεμάτη μαχαιριές και είδωλα ειρωνικά. "Προχώρα, κοίτα μπροστά λένε", πλήρης άγνοια του τυφώνα που εξαπλώνεται μέσα σου... Χαμογέλα κ παρακάλα μην νιώσει κανείς αυτό που νιώθεις. http://www.kasetophono.com/2015/05/adeia-paketa.html